The Sisters 4: Όταν τα παιδιά κλαίνε όταν φεύγουμε από το σπίτι

Τι και αν πρέπει να πάω στο σουπερμάρκετ, στη δουλειά, στο γυμναστήριο ή οπουδήποτε εκτός σπιτιού;

Tα κορίτσια μου δεν μπορούν να καταλάβουν ότι η μαμά σε λίγο θα γυρίσει και θα είναι πάλι κοντά τους. Μόλις καταλάβουν ότι θα φύγω σπαράζουν στο κλάμα και νιώθουν «εγκατάλειψη». Εγώ εννοείτε πως κάθε φορά που φεύγω νιώθω τύψεις …

Η προετοιμασία για να πάμε κάπου χωρίς τα παιδιά είναι μια ιεροτελεστία, αφού πρέπει να τις ετοιμάσουμε, να τους αλλάξουμε Pampers για να είμαστε σίγουροι πως θα είναι καθαρές, στεγνές κι άνετες και να βρούμε χίλιους τρόπους να τους αποσπάσουμε την προσοχή για να καταφέρουμε να φύγουμε!

Κάθε φορά που με βλέπουν να παίρνω την τσάντα μου έρχονται όλες πάνω μου και με αγκαλιάζουν σφικτά, θέλοντας να μου δείξουν την δυσαρέσκεια τους αφού το καταλαβαίνουν πως θα φύγω .. και τα κλάματα αρχίζουν…

Αμέσως τις πιάνω αγκαλιά και προσπαθώ να τους εξηγήσω τον λόγο που θα απουσιάσω.. κάποιοι ίσως θεωρήσουν πως έτσι τις κακομαθαίνω για αυτό δεν με αφήνουν να φύγω. Δεν είναι όμως έτσι…Η αγάπη, η τρυφερότητα και η στοργή είναι η σωστή μέθοδος αντιμετώπισης του προβλήματος. Αντιθέτως μια ψυχρή στάση ίσως φέρει αντίθετα αποτελέσματα και ίσως κάνει το παιδί να μας αποζητά πιο πολύ. Αυτό το άγχος αποχωρισμού που βιώνουν τα παιδιά είναι φυσιολογικό, αφού για τα παιδιά η μαμά είναι ο προστάτης τους, η προέκταση του εαυτού τους , ο φύλακας άγγελος τους σε αυτόν τον κόσμο που στα μάτια τους φαντάζει τόσο επιθετικός, γεμάτος ανασφάλειες με τα τόσα καινούργια ερεθίσματα και αισθήσεις…

Το άγχος «αυτό» έχει ανοδική πορεία, με κορύφωση στο διάστημα μεταξύ 13ου και 18ου μήνα, και στη συνέχεια αρχίζει να ελαττώνεται σταδιακά. Η ηλικία αυτή αποτελεί και την κρίσιμη στιγμή στη ζωή κάθε παιδιού, αφού αρχίζει πλέον να ανεξαρτητοποιείται. Αρχίζει να περπατά, να μιλά, να καταλαβαίνει την έννοια της ύπαρξής του εαυτού του. Από το 3ο έτος, τα περισσότερα παιδιά ξεπερνούν το «άγχος» τους και μπορούν να μείνουν πιο εύκολα σε ένα χώρο με άλλα φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα χωρίς απαραίτητα την παρουσία της μητέρας τους. Η «απεξάρτηση», λοιπόν, από τη μητέρα πρέπει να γίνεται σταδιακά, ώστε να κοπεί ο «ψυχολογικός ομφάλιος λώρος» και το παιδί να εξελιχθεί σε αυτόνομη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Εξηγώντας στα παιδιά τον λόγο λοιπόν που θα απουσιάζεται, και παίρνοντας τα μια τεράστια αληθινή αγκαλιά, για να νιώσουν την αγάπη σας, σιγά σιγά ο αποχωρισμός θα γίνετε πιο ήπιος. Εγώ προσωπικά πεθαίνω για τέτοιες αγκαλιές, άλλωστε ποιος σας έχει αγκαλιάσει με τόση λαχτάρα ένταση και πάθος όσο τα παιδιά σας;

Μην ξεχνάτε πως είναι μια φάση και θα περάσει!