Η εμπειρία μιας μανούλας για την άλλη αγορομάνα «Αναζητώντας ένα της βλέμμα…για τα ζουζούνια μας, αυτή ούτε να με…»

Κατ’ αρχάς να σου πω ότι ποτέ μου δεν πίστεψα πως είμαι η τέλεια μανούλα.

Αντίθετα μάλιστα αμέτρητες είναι οι φορές που πλάνταξα στο κλάμα από τις τύψεις μιας μάνας που τα κάνει όλα λάθος.

Θα προσπαθήσω να σου διηγηθώ  αντικειμενικά τα γεγονότα αγνοώντας το συννεφάκι καπνού από τα νεύρα πάνω από το κεφάλι μου.

Λοιπόν, χρειάστηκε να νοσηλευτεί ο 3,5 χρονών μονάκριβος γιος μου σε πολυκλινική. Ως εδώ καλά, ψύχραιμη η μανούλα, βράχος για το φοβισμένο βλαστάρι της.

Δίκλινο το δωμάτιο, έρχεται άλλη μια αγορομάνα με το 11 μηνών μωρό της. Αναζητώντας ένα της βλέμμα για ν’ αρχίσουμε ν’ ανταλλάζουμε λόγια συμπόνιας για τα ζουζούνια μας, αυτή ούτε να με κλάσει! Οκ, λέω, η γυναίκα έχει τα δικά της, δεν θα πιέσω καταστάσεις. Από την ώρα που ήρθε, μιλούσε στο τηλέφωνο όπως τη θεία από το χωριό που νομίζει πως αν φωνάξει δυνατά θα την ακούσει καλύτερα ο  συνομιλητής! Έψαχνε να βρει αυτοκίνητο να ενοικιάσει. Τσακώθηκε με τον άντρα της γιατί ξέχασε να κατεβάσει τα σκουπίδια, με τον θείο της γιατί δεν μεσολάβησε να της γράψει το οικόπεδο ο παππούς και με την κουμέρα της γιατί δεν της αγόρασε κι αυτής την προσφορά αντιρυτιδικής κρέμας 1+1.

Μπαινόβγαινε ξεφυσώντας στο δωμάτιο με το τηλέφωνο στο αυτί, πήγε 5 φορές τουαλέτα και ακόμα είχε πολλά άλυτα θέματα. Να σημειωθεί στα πρακτικά   πως το μωρό της ήταν μόνο  του στο κρεβάτι, με δυο παιχνίδια και τον δικό μου φόβο μπας και αποφασίσει να δει πως προσγειώνονται με το κεφάλι στο πάτωμα. Ο γιος μου εξαντλημένος και νυσταγμένος προσπαθούσε να κοιμηθεί μέσα στο χάος. Μετά από δύο ώρες η κυρία αντιλήφθηκε την ύπαρξή μας και άρχισε τις ερωτήσεις: Πόσος είναι; Ακόμα δεν εκόψετε το πανί; Μα και πιπίλα; Μόνον ένα έχεις; Εν καιρός να του κάμεις αδερφάκι! Δεν ξέρω που βρήκα τη ψυχραιμία και χαμογελούσα κουνώντας καταφατικά το κεφάλι μου, χωρίς να της πω “Κυρία μου, είμαι 35 χρονών με πρόωρη εμμηνόπαυση και χέστηκα για το πότε θα είναι έτοιμο το μωρό να κόψει πανί και πιπίλα, φτάνει κα έχει την υγεία του!

Να μην τα πολυλογώ, δεν ήταν κάποια που θα κανονίζαμε συνάντηση σε παιδότοπο όταν βγαίναμε από την κλινική. Αυτή ήθελε να δει μια σειρά στην τηλεόραση, ενώ εμείς baby tv. Ο γιος μου φοβόταν το σκοτάδι, αυτής της χαλούσε το ζεν το φως! Όταν κατάφεραν επιτέλους τα μπέιπις να κοιμηθούν, είχαμε δεύτερο ημίχρονο με βιντεοκλήση, κριτς κριτς από πατατάκια και την ανατριχιαστική τελευταία ρουφηξιά αναψυκτικού με το καλαμάκι!

Εγώ κυρρρία! Έπεισα τον εαυτό μου πως δεν υπήρχε κανένας άλλος στο δωμάτιο. Το επόμενο πρωί το μωρό μου βρήκε την όρεξη του και ήθελε να φτιάξει ένα πάζλ. Ξαφνικά, πίσω από την κουρτίνα που χώριζε στα δύο την σουίτα μας ακούγεται ένα «Σσσσ, ησυχία» Προσπαθώντας να επεξεργαστώ την εντολή, ανοίγω την κουρτίνα και της λέω: «Σοβαρομιλάς;»

Πραγματικά όμως… μια μάνα που νομίζει πως πάει σε ωλ ινκκλούσιβ πεντάστερο, που αδιαφορεί για το μωρό της αφού εν πιο σημαντικό να βάλει στη τσάντα της τον ντεκαφεϊνέ παρά την κρέμα για το σύγκαμα, πώς μπορεί να μου κάμνει “Σσσσ”;;;!!!

Ποτέ ξανά! Τα σχόλια δικά σας!

Mayia