Πλακούντας: 10 πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε!

1. Ο πλακούντας είναι το μοναδικό όργανο του ανθρώπινου σώματος που έχει…«ημερομηνία λήξης»

2. Μολονότι το έμβρυο λαμβάνει όλα τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται από τον οργανισμό της μητέρας, το αίμα της δεν έρχεται ποτέ σε άμεση επαφή μαζί του. Εάν συνέβαινε αυτό, ο οργανισμός της εγκύου θα απέρριπτε το έμβρυο, αφού θα το αναγνώριζε ως κάτι γενετικά διαφορετικό. Γι’ αυτό χρειάζεται ο πλακούντας ως ”μεσολαβητής”

3. Ο πλακούντας έχει σχήμα δίσκου και η υφή του είναι σπογγώδης

4. Ανάμεσα στις άλλες αρμοδιότητές του συγκαταλέγεται και το να προστατεύει το έμβρυο από τις ορμόνες του στρες, τις οποίες εκκρίνει ο οργανισμός της μητέρας, όταν αντιμετωπίζει δύσκολες καταστάσεις

5. Ο πλακούντας εκκρίνει μια ορμόνη που απορροφά το ασβέστιο απευθείας από τα οστά της εγκύου και το μεταφέρει στο μωρό. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο η γυναίκα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης να πίνει πολύ γάλα

6. Ανάμεσα στις ορμόνες που εκκρίνει ο πλακούντας περιλαμβάνονται και κάποιες που δίνουν ένα αίσθημα ευφορίας στην εγκυμονούσα

7. Μπορεί να είναι σε θέση να προστατέψει το μωρό από λοιμώξεις κρατώντας μακριά του τους ιούς που εισβάλλουν στον οργανισμό της μητέρας, δεν μπορεί όμως να το προφυλάξει από επικίνδυνες τοξίνες όπως αυτές που υπάρχουν στον καπνό του τσιγάρου, στο αλκοόλ, σε κάποια φάρμακα ή στις ναρκωτικές ουσίες. Τέτοια χημικά στοιχεία έχουν την ικανότητα να διαπερνούν τον πλακούντα και να φτάνουν στον οργανισμό του μωρού

8. Κατά τη διάρκεια του 4ου μήνα περίπου 27 λίτρα αίματος περνούν κάθε μέρα από τον πλακούντα. Προς το τέλος της κύησης η ποσότητα αυτή ανέρχεται στα 330 λίτρα

9. Κατά τη διάρκεια του 3ου τριμήνου γίνεται πολύ πιο διαπερατός, επιτρέποντας σε μόρια του εξωτερικού περιβάλλοντος της μήτρας να περνούν στο αμνυακό υγρό. Γι’ αυτό και το το μωρό μπορεί πλέον να γεύεται αυτό που τρώει η μητέρα του ή ακόμα και να το μυρίζει

10. Ο τοκετός δεν ολοκληρώνεται με την έξοδο του μωρού, αλλά με την αποβολή του πλακούντα. Αυτή ονομάζεται «τρίτη φάση» του τοκετού κατά τη διάρκεια της οποίας οι συσπάσεις γίνονται λιγότερο έντονες